Thursday, August 2, 2012

pag-unawa hindi pagka-awa


Hindi ko alam kung paano ko ilalabas lahat ng nararamdaman ko. Maraming beses ko naring ginawang takbuhan at takasan ang mga problema ko. Pero nakakasawa din ang ganun. One minute okay ako, another minute broke na. Naging cycle na sa buhay ko ang ganun. Ang hirap mag-isa, yung pakiramdam na ikaw at ikaw lang ang makaka-intindi sa sarili mo.  Dahil ikaw yan e. Months ago, akala ko nakahanap ako ng friend na katulad din ng pag-iisip ko. Pero later on, na-realize ko ilusyon lang ang paniniwala kong yun. Totoo na hindi lahat ng tao maiintindihan ako o kung bakit ko ginagawa ito. Kahit ako minsan hindi ko narin maintindihan. Problema sa bahay, kung saan dapat masaya ang pamilya. Pero hindi ko maramdaman ang tinatawag na pamilya. May magsasabi na baka nabubulagan lang ako sa karangyaan pero hindi. Wala akong pakialam sa kayamanan, nalulungkot ako dahil puro pressure, frustration, uncontentment ang nakikita ko. Sibukan kong magpaka- "optimistic", sinasabi ko sa sarili ko na, "kaya mo yan, lilipas din yan walang problemang hindi nasosolusyonan" at kung anu-ano pa. Pero bigla akong magigising sa katotohanang ito ang realidad. Hindi lahat ng iperfection ay maitatama. What's done is done. Minsan kailangan mong tanggapin na wala kang magagawa kundi ang magtanong at magreklamo. Minsan may magagawa ka, pero andun parin ang marka na naiwan. Dahil ang problema ko ay nasa loob ng bahay kaya naman isang naging solusyon ang paghahanap ng atensiyon sa labas ng apat na sulok ng bahay. Lumabas ako, nag-aral, naging aktibista, sinangkalan ang karapatan sa pananalita na sinisikil pag nasa loob ako ng tahanan. Ninais kong maging malaya. Nagkaroon ako ng maraming kaibigan, napapatawa ko sila, naging isa akong karakter na hinubog ng kalungkutan, pag-iisa at ng paligid na ginagalawan. Naging kabaligtaran ako ng kinilalang tunay na katauhan, double personality. OO, naging masaya ako. Wala naman akong ginagawang masama. Masaya lang ako sa piling ng mga kaibigan at sa atensiyon. Napuno ako ng huwad na ngiti, nakakapagpatawa ako, magaslaw, positive thoughts. Ginusto kong magpakasaya, bahala na kung ano mangyari basta may limit parin. One minute masaya ko, another minute baloyt na balot na ng kalungkutan dahil lahat ng ito ay panandalian. Pagpasok ko ulit ng bahay, balik na sa normal.  Pauli-ulit ang mga pangyayari, may problema ako, aalisan ko, tatakasan ko, magpapakasaya ako, kakausap ako ng mga interesting na tao, tapos ano, andun parin ang problema at the end of the day. Hindi ba nakakasawa. Andun na ko sa katotohanang hindi ako isang superhuman na hindi lahat ng problema ko ay gawa ko pero dapat kong solusyonan. Habang tumatagal, lalong naiipon at lumalaki. Kumikilos naman ako para ayusin ang mga problema pati ang isipan ko. Pero hindi nakikipagtulungan ang mga nasa paligid, ang daming hadlang. Minsan natanong ko na sa sarili, "bakit ba nangyayari ito? Sanggol palang ba ako may nagawa na kong mali?". At dahil pandalian lang ang kasiyahang nadarama sa labas ng tahanan kaya naman ako na mismo ang lilikha ng aking kasiyahan. Alternatibong paraan para sumaya, hindi lang basta makalimot kundi magkaroon ng tunay na ngiti na walang alinlangan. Bumili ako ng laptop, andito na lahat ng kakailanganin ko internet, games, movies, adobe at kung anu-ano pa. Bumibili ako ng mga masasarap na pagkain, mga damit at kung anong magustuhan ko puro materyal. Oo, sumasaya ako kahit mag-isa lang ako basta kasama ko ang mga materyal na bagay na ito. Pero narealize kong panandalian lang din ang mga ito, nawawala, naluluma, nasisira. Ang lupit naman. Ano ba talaga ang kailangan ko? Ang Diyos, oo. Naalala ko ang kwento ni Job sa Bibliya kailanman hindi niya kinwestyon ang Diyos. Isa akong makasalanan at makasariling nilalang na puro sariling kasiyahan ang iniisp. Pero hindi lang naman basta yun ang kailngan ko. Kasiguruhan, kapayapaan ng puso, isang tunay na kaibigan, maliwanag na buhay. Hindi isang solusyon sakin ang makipag-relasyon para punan ang kakulangan sa pamilya. Dahil ayaw ko ng commitment. Isang tunay na kaibigan ang kailangan ko. Marami akong kaibigan, nasasabihan ng problema, nakakasama sa kalokohan at iyakan, pero iniiwan din naman ako. Hindi literal na iwan, ang hirap ipaliwanag. Nitong nakaraan, may nakilala ako. Nakausap ko siya sa mga bagay bagay, merong kaunting tungkol sa sarili niya, at kaunting tungkol sakin. Natuwa ako dahil kahit hindi ko siya ganun kakilala e naging palagay ang loob ko makipag-usap sa kanya. Natutuwa akong kausp siya at inaabangan ko lagi siya. At narealize kong kausap lang din pala talaga ang kailangan ko. Minsan nga, hiniling ko na sana magkaroon ng buhay ang mga unan ko para may maiiyakan ako, mayayakap, masasabihan ngunit yun ay imposible.  Marami nga akong kaibigan pero hindi ko naman makausap ng tungkol sa mga heartaches ko at kung anu-ano, kilala kasi nila ako bilang isang masiyahin, palabiro, palatawa, full of energy na tao. Pero yun nga ang personalidad na sila rin ang bumuo. Gusto ang karakter ko na yun, pero hindi lang dun natatapos ang buhay. Meron ding masama, kalungkutan, pagkabigo, pagkapagod at pagkasawa, mahinang personalidad. At hindi nila maintindihan. Kaya naman tuwang tuwa ako ng may nakausap akong tulad ko naman pala. Pero, ilusyon ko lang pala yun. At heto, bumabalik na naman ako sa paglikha ng sariling katahimikan sa loob ng bahay pero anong nangyari, may hadlang parin.Pilit kong nilalabanan. Hindi ako duwag at hindi ako mahina. Ano ba? Sarili ko nalang ang kakausapin ko? Tatanggapin ko nalang lahat ito. Pero hindi ko kaya ito mag-isa. May mga nagmamahal "daw" sakin pero bakit hiindi ko maramdaman, asan na kayo? Puro panandalian lang din ang binibigay niyo, at nawawala din naman kayo.  Solusyon ang hinahanap ko, at pag-unawa hindi pagka-awa.